Απολαύστε μια πολυτελή διαμονή All Inclusive, δίπλα στη θάλασσα στο Gold Coast Melissa στον όμορφο οικισμό Ψακούδια στη Χαλκιδική.

Δεν είναι μεγάλη η απόσταση που χωρίζει την αποκαλούμενη και "Κυανή Ακτή της Ανατολής" από τις ακτές των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, και σίγουρα στην αρχή μόλις φτάνεις στο λιμάνι, δεν ενθουσιάζεσαι. Όμως, μόλις τελειώνεις με τελωνεία και λοιπά διαδικαστικά και μπαίνεις στο λεωφορείο που θα σε πάει στη Σμύρνη μαγεύεσαι.

Ήδη από την κοσμογονία τους, οι Παξοί ήταν το απόλυτο ζευγαρονήσι. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι ένα μέρος που γεννήθηκε όταν ο Ποσειδώνας χτύπησε με την τρίαινά του την Κέρκυρα, ώστε να δημιουργήσει ένα μέρος όπου θα μπορούσε να απομονωθεί με την Αμφιτρίτη;

Παζάρια, ονειρικά κάστρα, έρημος, χουρμάδες και ζέστη. Το Σουλτανάτο του Ομάν είναι ένας από τους ανερχόμενους ταξιδιωτικούς προορισμούς και καλεί τον επισκέπτη να το «διαβάσει» σαν τα παραμύθια της Χαλιμάς.

Όταν το νερό κάνει… bungee jumping, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Αν και καμία φωτογραφία δεν μπορεί να αποδώσει πλήρως τη μαγεία ενός καταρράκτη, απολαύστε -έστω και μέσα από τον φωτογραφικό φακό- 9 σημεία που η ελληνική φύση «σπαταλάει» το νερό προς χάρμα των οφθαλμών μας.

Μικρούλα, ήσυχη και νωχελική, με λιγότερους από χίλιους κατοίκους στον μόνιμο πληθυσμό της, η Νίσυρος δίνει την εικόνα του νησιού στο οποίο δεν συμβαίνει τίποτα –κι όμως, «μέσα της» βράζει! Κυριολεκτικά, αν υπολογίσει κανείς ότι στο κέντρο της βρίσκεται ένα μεγάλος κρατήρας, διαμέτρου 4 χιλιομέτρων, πλημμυρισμένος από θείο, ενώ ένας άλλος υψώνεται στα 700 μέτρα του νησιού.

Ελευθερία, φύση, απομόνωση. Τρεις λέξεις για να περιγράψουν ένα νησί που τον Xειμώνα αριθμεί μόλις πενήντα μόνιμους κατοίκους, μοιάζοντας ξεχασμένο από ταξιδιώτες και πολιτεία. Το καλοκαίρι βέβαια τα πράγματα αλλάζουν.

"Πάλι αρχαία θα πάτε να δείτε;". Είναι μάλλον παράδοξο το ότι οι πολίτες μιας χώρας της οποίας το Υπουργείο Τουρισμού δεν έχει τυπώσει ποτέ ούτε μια αφίσα χωρίς έστω έναν αρχαιοελληνικό κίονα δεν είναι, στην πλειοψηφία τους, λάτρεις των αρχαιολογικών χώρων.

Την πόλη της, είναι η αλήθεια, δύσκολα την ερωτεύεσαι... Ισοπεδωμένη από το σεισμό του '53, ανοικοδομημένη χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια διατήρησης του παλιού της χαρακτήρα, με τις «αμαρτίες» της εργολαβίας, το κυκλοφοριακό και την ιδιότροπη ρυμοτομία της να τη βαραίνουν...

Μπορεί η πόλη να έχει τη βενετσιάνικη χάρη, η Μέση Κέρκυρα τα αξιοθέατα και τις παραλίες – stars και ο Βορράς το βαθυπράσινο των κοιλάδων με τα τρεχούμενα νερά, η Νότια Κέρκυρα, όμως, έχει τον sui generis χαρακτήρα, το κεδροδάσος, τη μεγαλύτερη αμμουδιά που θα συναντήσετε σε νησί και την κατάδική της… Σαχάρα.

Βουτά –ναι, βουτά– σε κρυστάλλινες λίμνες και παρεκκλίνει σε κάθε στροφή του κεντρικού δρόμου, για να εξερευνήσει άλλο ένα ορεινό μονοπάτι, άλλο ένα λιλιπούτειο χωριό, άλλο ένα ξέφωτο στο δάσος.

Από την μία πλευρά, κόκκινοι βράχοι ξεπροβάλλουν από τις κατάφυτες πλαγιές του Πάρνωνα. Από την άλλη, η μυρωδιά της θάλασσας καταφθάνει από το λιμανάκι της Πλάκας. Όπου και να κοιτάξεις όσο είσαι στο Λεωνίδιο, το τοπίο δεν σε απογοητεύει: Όσα μπορεί να χαρίσει η Άνοιξη σε ένα μέρος, μπορεί κανείς εδώ να τα συναντήσει συμπυκνωμένα.

της Ηρώς Κουνάδη

«Θα σου αρέσουν. Αν και θυμίζουν την Disneyland. Ναι, είναι πολύ «τουριστικά». Μπορείς, όμως, να αρνηθείς με το χέρι στην καρδιά ότι σου άρεσε η Disneyland;». Έτσι μου σύστησαν τα Δυτικά Ζαγοροχώρια.

Είναι ένα από τα πρώτα νησιά –μαζί με την Κέρκυρα και την Ύδρα– που μας έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για πασχαλινούς προορισμούς, χάρη στο ιδιόμορφο έθιμο του ρουκετοπόλεμου που αναβιώνει σε ένα από τα χωριά της, τον Βροντάδο.

Έχει μόλις ξημερώσει καθώς αφήνουμε το αεροδρόμιο. Περνάμε από δάση. Από εκείνα των παραμυθιών, που η ευχάριστη έκπληξη του ήλιου κάνει ακόμη πιο μαγευτικά. Μετά από λίγο εμφανίζονται οι πρώτες γέφυρες. Τα πρώτα σημάδια γαλάζιου. Τα πρώτα νησάκια. Τα πρώτα δείγματα του σκανδιναβικού design. Έχουμε φτάσει στην Στοκχόλμη.

Κάποτε ήταν άλλη μια χιονισμένη γωνιά στην εν πολλοίς άσημη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Σήμερα, η μικρή παραδοσιακή πόλη του Μπάνσκο έχει φορέσει τα τουριστικά της, δίπλα στα πετρόχτιστα σοκάκια έχει υψώσει ολόκληρες γειτονιές πολυτελών ξενοδοχείων και μεσα σε μια δεκαετία έχει μεταμορφωθεί στο δημοφιλέστερο ski resort της ανατολικής Ευρώπης, φιλοξενώντας περισσότερους επισκέπτες παρά μόνιμους κατοίκους.

«Τι θα πας να κάνεις χειμωνιάτικα στη Μάνη; Χειμερινή κολυμβήτρια είσαι;». Σκέφτομαι τις αντιρρήσεις φίλων και γνωστών που θεωρούν τη Μάνη αποκλειστικά καλοκαιρινό προορισμό και χαμογελάω συνωμοτικά στον κύριο Θόδωρο, που μου λέει πως «αυτός είναι ο χειμώνας μας, όπως τον βλέπεις τώρα» καθώς λιαζόμαστε στη βεράντα του ξενοδοχείου του. Ελάχιστα μέτρα από εδώ, τα σχεδόν ακίνητα νερά της θάλασσας καθρεφτίζουν τον ήλιο, ενώ στο φόντο ξεπροβάλλουν πέτρινοι πύργοι που υψώνονται προς τον ανέφελο ουρανό.

Περπατήσαμε σε στενά δρομάκια με επιβλητικά μεσαιωνικά κτίρια. Μετρήσαμε χιλιάδες περίτεχνα azulejos σε γοτθικές εκκλησίες και μεταμοντέρνα κτίρια. Διασχίσαμε «παριζιάνικες» γέφυρες πάνω από το πιο «μεθυσμένο» ποτάμι της Ευρώπης. Ανακρίναμε ντόπιους για τα καλύτερα στέκια, την παραδοσιακή κουζίνα και τους χειροποίητους θησαυρούς στις παρυφές λόφων. Και φυσικά, σας τα εκμυστηρευόμαστε ένα-ένα, για να γνωρίζετε τα πάντα για το πορτογαλικό λιμάνι με τα χίλια χρώματα.

Αν κάναμε έναν διαγωνισμό για τα επτά -φυσικά- θαύματα της Ελλάδας, τα Μετέωρα θα κέρδιζαν σίγουρα μία από τις πρώτες θέσεις (αν όχι την πρώτη), ισοβαθμώντας με το φαράγγι του Βίκου και την ομορφιά της Σαντορίνης. Το σύνολο των μοναστηριών που βρίσκονται στις κορυφές των βράχων, καλά διατηρημένα από τον 14ο αιώνα, είναι ένας μόνο λόγος για να αποτελούν τα Μετέωρα γεωγραφικό και ιστορικό ορόσημο της Θεσσαλίας.

«Περνάει κόσμος από δω, τραβάει μερικές φωτογραφίες και φεύγει. Ούτε καλησπέρα δεν λένε. Τι θα τις κάνεις τις φωτογραφίες; Αν δεν χαλαρώσεις, δεν τον καταλαβαίνεις αυτόν τον τόπο. Δες κι ένα χωριό λιγότερο, δεν πειράζει. Το θέμα είναι να μιλήσεις με τους ανθρώπους, να καθίσεις μαζί τους στα καφενεία, να τους γνωρίσεις. Αλλιώς, τι έχει ένας τόπος να σου δώσει;».